مرد صدایش را صاف کرد جلوی نیمکت پارک ایستاد و گفت :تو خواب منی !

دختر سرش را از توی کتاب برداشت و خیره به مرد نگاه کرد و فکر کرد لابد این متلک جدید است .اما نمی دانست این متلک چقدر بد است و باید چه جوابی به مرد بدهد پس دوباره سرش را فرو برد توی کتاب فیزیکش و مشغول خواندن شد .مرد هم نشست روبروی دختر و محو تماشای او شد دختر بلند بلند عددها را می خواند و مرد با لبخندی ملیح او را تماشا می کرد و در همان حال که سرش را به میله سرسره تکیه داده بود خوابش برد .بعد از سال ها اولین بار بود که دختر توی خوابش نبود ٌ ترسید ،خوابش خالی بود هرچه تقلا کرد  بیدار شود نشد .غروب شد اما مرد از خواب بیدار نشد دختر ترسید رفت کنار مرد ایستاد و گفت : آقا

بعد رنگش پرید و مرد را تکان داد فایده نداشت مرد دیگر بیدار نشد اما همان شب رفت توی خواب دختر .

بعد از حادثه دختر همه کتاب ها و جزوه هایش را رخت دور یک جفت کفش کتانی خرید و راه افتاد تا همه پارک های شهر را بگردد.

انسیه یک ساعت مرخصی می گیرد با هول در اتاقم را باز می کند و می دود تو و می گوید ک این نامه را برایم می نویسی قربان دستت فکسش کن برای استان

می گویم : چی شده خبریه ؟ چیزی نمی گوید می پرد گونه ام را می بوسد و می گوید : ان شاالله جبران می کنم

اوایل از ا ین پرش هایش می ترسیدم هرحادثه ای هر چندکوچک برای انسیه خیلی بزرگ است هولش  ذوقش غمش همه از حد معمول بزرگتر است بعدها فهمیدم که این لحظه ها حتی نباید تعجب کنم باید آرام باشم و بخندم تا کوه انسیه کمکم  خرد و کوچک شود تا حس آن لحظه مثلا باشکوه را بگیرد و بعد آرام بنشیند و در مرور آن واقعه زیر لب بخندد مثل مزمزه آب نبات زیر لب حظ کند یا مثل خوردن قاشق شربت تلخ زیر لب غرغرکند و چاره جویی یا نه بغ کند و منتظر ساعت پایان کارشود تا بزند بیرون و از آن واقعه یا از خودش فرار کند و من انگار با او شادی ها و غم های گذشته نه چندان دور خودم را مرور می کنم هر چند من انگار آرام تر بودم و راحت تر حرف می زدم و سعی نمی کردم چیزی را پنهان کنم که انسیه وقتی سعی می کند چیزی را پنهان کند حکم بچه ای را پیدا می کند که تمام دهانش پر از شیرینی است و دستهای پر از شیرینی را پشتش پنهان می کند و می گوید : من که چیزی نخوردم

و ما بچه های اتاق که شاید حس مادرانه مان بر حس همکاری مان می چربد بیشتر از آن که از این پنهان کاری ناشیانه دل آزرده شویم می خندیم و به مزه شیرینی فکر می کنیم که او می خورد و شاید فکر می کند ....

با خودما ن می گوییم : مهم نیست که او چه فکر می کند می دانیم که مرحله ایست گذراو خودش خوب  می شود .

انسیه می گوید : یادت نره فکسش کنی

می گویم :خوب بابا خیالت جمع

 کاپشن و شالش را از روی چوب لباسی بر می دارد حسابی خودش را می پیچد انسیه برعکس من حسابی سرمایی است و هوای برفی بیرون آنقدر سوز دارد که او بلرزد می دانم که نباید بپرسم کجا می روی پس چیزی نمی گویم که فکری نکند .

مهم نیست به چه فکر می کند وقتی می رود باز به دستهای پر از شیرینی اش فکر می کنم و می خندم و توی دلم می گویم : خوب خدا را شکر که باز شیرینی بود نه آن شربت تلخ که اصلا حوصله قیافه بغ کرده اش را ندارم .

نامه اش را که می نویسم بلند می شوم تا ببرم برای تایپ پایم را روی شیی نرمی می گذارم ای وای دستکش ها دخترک سرمایی یخ می زند باعجله می دوم به طرف آسانسور خاک دستکش های مشکی را می تکانم خداکند هنوز نرفته باشد دم در اداره می بینمش به طرف وسط میدان می دود دلم شور ماشین ها را می زند و او را که همیشه عجول است و سر به هوا می ترسم صدایش کنم و او بی مها با برگردد و ماشین ها را نبیند .....

صبر می کنم درست وسط میدان میان هیاهوی عریضه نویس ها و شکایت شکایت گفتنشان انسیه به مردی آراسته می رسد و قبل از نگاهشان دستهایشان به هم گره می خورد دستهای پر از شیر ینی رو شد می خندم و بی آ ن که دیده شوم به دستهای حالا گرمشان نگاه می کنم انگشتهای قرمزم را می کنم توی دستکشهای انسیه و بر می گردم و توی آسانسور با خودم فکر می کنم چقدر این دستکش ها به دستهای من می آیند .

مردی که تنها نبود گفت تنهاست مردی که دوستم نداشت گفت که دوستم دارد او می گفت یک دنیا تنهاست و یک دنیا دوستم دارد و من عادت کردم به صدای کفش هایش که سکوت را  از خانه ام بیرون کرد و کفش ها ی تق تقی برای خودم خریدم یعنی با هم خریدیم رفتم پشت ویترین مغازه ای ایستادم و گفتم :اوناهاش اون پاشنه بلنده

کفشم صورتی بود و من که همیشه کفش اسپرت مشکی می پوشیدم که جیغ نزند دلم کفش صورتی نوک تیز پاشنه بلند می خواست تا صدای کفشهایم و عطر صورتی براقشان یک دنیا تنهایی مردم را پر کند .

مردی که تنها نبود گفت : خیلی جیغ نمی زنه ؟

و،«پاشنه اش خیلی بلند نیست ؟»

ومن تکیه دادم به شانه اش سرم را بلندکردم و توی چشمهایش شنا کردم و گفتم :تازه می رسم به شونه هات

مردی که تنها نبود می گفت که به صدای کفش های صورتی من عادت کرده است شده است مثل صدای قلبش درست مثل من ، نه مثل من که نه ....آخر..

من آدم دیگری شده بودم گاهی از خودم خجالت می کشیدم و گاهی کیف می کردم از این پوست انداختن و قدکشیدن و بزرگ شدن

مامانم می گفت : چشمات برق می زنن .

و خواهرم زیر لب پوزخند می زد :درست مثل تازه عروس ها

من عروس نشده بودم حتی نخواسته بودم عطر آغوش آن مرد را بگیرم که می دانستم اگر لباسهای تازه ام عطر او را می گرفت دیگر نمی توانستم دل بکنم و یادم نرفته بود که مامان همیشه می گفت : مردها مسافرند

مسافری که من را دوست نداشت می گفت که نمک گیرنگاهم شده است و پای رفتن ندارد.

ومن چقدر دلم می خواست بگویم : خوب همین جا بمان

اما باز مامان بود که می گفت :یادت باشد مردها مسافرن اگر عطر یک مسافر توی بقچه لباسهات بماند از ما بهتران مِی آیند سراغت

و خواهرم گفت :مامان جان از ما بهتران کجا بودند همان افسردگی است دیگر

و من گفتم که نمی خواهم بشکنم که برای مسافرم خیلی شکسته بودم اما قرارنبود آن قدر بشکنم که هیچ کس نتواند ،نخواهد شکسته هایم را جمع کند

مردی که دوستم نداشت یک روز با یک بغل گل مریم آمد دلم لرزید که .....

سرش را پایین انداخت پرسیدم چرا نمی گذارد توی چشمهایش شناکنم ؟گفت خجالت می کشد گفتم دشمنش خجالت بکشد و دست بردم زیر چانه اش

لرزید گفت که دلش نمی آید حرف بزند و من دلم باز لرزید و گفتم که می دانم که میخواهد برود

نگاهم نکرد نگاهش نکردم تا راحت برود صدایم کرد

گفتم :جانم

گفت نگویم جانم

و بعدگفت که باید راستش را بگوید یا چیز ی توی این مایه ها که دیگر نمی تواند دروغ بگویدو ببخشمش برا ی رویاهایم و خلاصه ...

مسافر من تنها نبود یک بغل گل مریم را ریخت در آغوشم با تصویری که در آن مسافر پدر خانواده بود  و دخترهایش چه قشنگ می خندیدند و نگاهشان چه عطر کودکانه ای داشت آن قدر که دلم هوای کودکی را کرد که ریسه برود از خنده و موجی از فراموشی بریزد به جانم

مردی که تنها نبود گفت که دوستم دارد

گفتم که می دانم مسافر است

گفت که همیشه حرف دلش را می زنم

می فهمیدم، همیشه

مسافرم رفت و من ماندم و یک بغل گل مریم ،کاسه آبی که پشت سرش ریختم را

شکستم مثل پاشنه کفش هایم.

 دلم می خواست دور شود خیلی دورآن قدر که صدای کفش هایش را نشنوم .و دلم تنگ هم شده بود اما ....نشستم لب با غچه تنهایی ام را بالا آوردم و نمی دانم چرا دهانم سخت بوی گل مریم گرفته بود که حالا دیگر دوستش نداشتم .

مهسا بغض مي‌كند: ماماني كجا مي‌ري، مشقم را ننوشته‌ام.
برنمي‌گردم كه اشك‌هايش را نبينم: شب كه بابايت آمد بگو كمكت كند مشقت را بنويسي
- بابا كمكم نمي‌كند.
مانتويم را مي‌كشد. پيشاني‌اش را مي‌بوسم: بابا هيچ وقت كمك نكرد.
محسن مي‌گويد: خودت بايد به خودت كمك كني من نمي‌توانم هزار و يك كار دارم. مي‌گويم: دكتر گفت شوهرت بايد همراهي كند.
همه‌ي راه‌هايي را كه دكتر جلوي پايم گذاشته تا از اين رخوت بيرون بيايم امتحان مي‌كنم؛ اما هر كدام يك جوري به محسن ختم مي‌شوند نبايد كار كنم، نبايد مسافرت بروم، نبايد قاطي خاله‌زنك‌هاي فاميل بشوم؛ پس باز مي‌افتم توي همان چرخه‌ي صبحانه، نهار، شام. پخت و پز و شست و شو. كسي هم كه به خانه مي‌آيد محسن آن قدر اخم و تخم مي‌كند كه طرف زود برود و پشت سرش را هم نگاه نكند. مهسا آن قدر با خودش حرف زده و با مورچه‌ها بازي كرده كه دست كمي از من ندارد؛ فقط شانس آورده كه امسال به مدرسه مي‌رود.
دكتر مي‌گويد: تنوع خانم، بايد از روزمرگي بياييد بيرون. شوهرت چكار مي‌كند؟
مي‌گويم: درس مي‌دهد، توي دانشگاه
محسن را به زور پيش دكتر مي‌آورم. محسن مي‌گويد: نبايد اين قدر زود ازدواج مي‌كردم. من و او حرف هم‌ديگر را نمي‌فهميم. آقاي دكتر، حالا تفاوت‌هايمان خيلي زياد است.
مادر مي‌گويد: چته؟ از سرت هم زياد است. مردم خدا خدا مي‌كنند شوهرشان تحصيل‌كرده باشد. حالا تو غر مي‌زني، حواست باشد فردا كه رفت زن گرفت نگويي چرا اين طور شد. محسن مي‌گويد كه مي‌خواهد زن بگيرد. يكي از دانش‌جوهايش را. محسن دوباره داماد مي‌شود مثل آب خوردن و من ديگر حضور اندكش را هم حس نمي‌كنم.

پسربچه‌هاي آبي‌پوش كه همهمه‌شان پارك را پر كرده است، با تعجب به من و چمدانم نگاه مي‌كنند. معلمشان جمعشان مي‌كند دور حوض بزرگ وسط پارك، فواره را نشانشان مي‌دهد و مي‌گويد: اين چيه؟
بچه‌ها با هم فرياد مي‌زنند: آب
معلم مي‌گويد: چند بخشه؟
هركدام از بچه‌ها سعي مي‌كند صدايش بلندتر و مشخص‌تر باشد. در حالي كه دست‌هايشان را يك بار از بالا به پايين مي‌آورند مي‌گويند: يك بخشه زن جواني كه فيلم‌برداري مي‌كند دوربين را مي‌گيرد روي فواره و بعد صورت خندان بچه‌ها.
بچه‌ها مي‌خوانند: آ كدوم آ، آ اول، ب كدوم ب، ب آخر مي‌شه آب و آب بزرگي را كه با يونوليت درآورده‌اند نشان مي‌دهند. مي‌روم پيش معلمشان و مي‌پرسم: چند درس ديگر مانده تا مادر را ياد بگيرند؟
معلم هاج و واج نگاهم مي‌كند و مقنعه‌اش را روي سرش جابه‌جا مي كند. بچه‌ها از فرصت استفاده كرده‌اند و افتاده‌اند به جان هم.
معلم مي‌پرسد: چي گفتيد؟
مي‌پرسم: مهسا مي‌تواند مشق‌هايش را تنهايي بنويسه؟
معلم مي‌گويد: مهسا چند سالشه؟
مي‌گويم: بچه‌ام هنوز ياد نگرفته بنويسه مادر؛ تازه آب را ياد گرفته.
دست بر شانه‌ام مي‌گذارد: بايد كمكش كني؛ حيف نيست؟ ببين چه شيرين-ند!
بچه‌ها ايستاده‌اند تا عكاس از آن‌ها عكس بگيرد. بعضي‌هاشان گارد گرفته‌اند. يكي از بچه‌ها براي ديگري شاخ مي‌گذارند. آب يونوليتي را در آغوش گرفته‌اند. وقتي مي‌خندند دلم ضعف مي‌رود.
معلم مي‌رود وسطشان مي‌ايستد. بچه‌ها فرياد مي‌كشند: آب عكاس عكس بچه‌ها را با دهان‌هاي باز مي‌گيرد بچه‌ها با هم جيغ مي‌كشند: جشن باسوادي مبارك!

كليد را كه مي‌اندازم توي قفل مهسا جيغ مي‌كشد: ماماني! و مي‌پرد توي بغلم: كمكم مي‌كني مشقم را بنويسم؟
مي‌گويم: چي بايد بنويسي؟
مي‌گويد: يك صفحه از آب. بايد بلند هم بخوانم. خانم معلممان گفت مامانتان زيرش بنويسه كه بلند خوانده‌ايد.
محسن وقتي در را باز مي‌كند و چشمش به چمدانم مي‌افتد كه هنوز كنار در است مي‌پرسد: چي شد؟... گفته بودي بيام بچه‌ام را تحويل بگيرم، نظرت عوض شد؟... طاقت نياوردي؟...
زير مشق مهسا مي‌نويسم مشقش را بلند خوانده و نوشته