صدای پای تو خوب است وقت رفتن نه(داستان)

adambarfi52 — Sat, 01 Aug 2009 15:37:35 GMT

گلنار گم شده است

چطوري پيدايت كنم گلنار خانم به خانم عزيزي مي گويم به پليس بگويد برود دنبال گلنار خانم بگويد گلنار خانم من راه خانه اش را گم كرده است درست مثل من

خانم عزيز ي بافتني مي بافد كامواي قرمز را مي پيچد دور انگشتش نفس بلندي مي كشد سينه هاي بزرگش بالا و پايين مي روند به من نگاه مي كند و مي گويد :مگه پليس بيكاره جونم كه بيفته دنبال عروسك تو

من بغض مي كنم خانم عزيزي ژاكتي را كه براي دخترش مي بافد هي رو يتن من اندازه مي گيرد بچه ها دور من جمع مي شوند و مي خوانند : اين دختره اين جا نشسته گريه مي كنه زاري مي كنه افتخار من پرتقال من چشماتو ببند .....

زن بابا مي گويد : چشماتو ببند شادي

مي بندم

مي گويد : بغض هم نكن

قورتش مي دهم

مي گويد : حالا بخند مثل دختراي خوب

مي خندم زوركي

مي گويد : حالا وا كن

(( واي چقدر قشنگه ))

زن بابا مي گويد : خوشت اومد ؟

موهاي عروسك بلند است و پيراهن قرمز با خالهاي سفيد پوشيده و مي رقصد و عربي مي خواند هي كمرش را مي چرخاند و دستهايش را بلند مي كند

زن بابا بغلم مي كند سرم را مي گذارد روي سينه اش و مي گويد : عروسك من !

وقتي زن بابا بغلم مي كند ديگر دلم براي مامان تنگ نمي شود و گريه نمي كنم .

مي گويد : خوب حالا اسمش را چي بگذاريم ؟

مي گويم : گلنار

چشم هاي زن باباگرد مي شود : اه چرا گلنار ؟

مي گويم : آخ خيلي خوشگله مثل تو

مامانم به نرگس خانم مي گويد : قشنگي ام بخوره تو سرم پيشوني ام رو ببين چه زشته .بختم سوخت زندگي ام سوخت . مرتيكه نامرد همه چيزم رو آتيش زد .

نرگس خانم با بالهاي چادرش خودش را باد مي زند و گل هاي صورتي چادرش انگار راه مي روند يك سينه ريز پر از نگين انداخته گردنش يادش به خير مامانم هم يك سينه ريز نگين دار داشت يك عالمه نگين رنگي داشت اما بابا يواشكي برش داشت برد نرگس خانم مي گويد اين بچه چه گناهي كرده؟ چرا زندگي اين را آتش مي زني ؟ چطور دلت مي آيد بگذاريش وسطز اين مهلكه ؟

مامان بغض مي كند : نمي داني نرگس خانم تو كه خبر نداري چه خبر است توي اين خانه چرا نمي فهمي نرگس خا نم ؟ من نمي توانم جلوي چهار تا مرتيكه مست خمار هيز بشين و وردار كنم من مي ترسم نرگس خانم نمي خواهم به ناموس فروشي بيفتم اين بچه را هم اگر توانستم و زورم رسيد كه مي برم اگر هم نتوانستم كه مي سپرمش به خدا .چكار كنم ؟ اگر بختش بلند باشد خدا نجاتش مي دهد اگر هم بختش مثل ننه اش باشد كه چه فرقي مي كند كجا اشد؟ شانس مادر گوشه روسري دختر است خانم جان . اين هم يك بدبختي مي شود مثل من .

مي گويم : گلنار!

مي گويم با عروسكم بودم

زن بابا مي خندد

مي پرسم النگوهاي نرگس خانم را شوهرش برايش خريده؟

زن بابا مي گويد : لابد

مي گويم پس معلومه كه شوهرش دوستش دارد باباي من هم وقتي مامانم را دوست داشت برايش النگو خريده بود يك عالمه اما بعد همه اش را فروخت .

بابا داد مي زند : گلنار!

زن بابا پيراهن قرمز پوشيده با خالهاي سفيد توي اتاق بغلي بابا و دوست هايش نشسته اند و حرف مي زنند و مي خندند . يكش شان كه پشت گردنش يك عالمه چين دارد و انگار گردنش چند تا حلقه دارد و خيلي چاق است آواز مي خواند .

زن بابا كه در اتاق را باز مي كند يك عالمه دود مي آيد توي اتاق وسط اتاق يك منقل بزرگ گذاشته اند همه شان سرشان را بلند مي كنند و به زن بابا نگاه مي كنند و مي خندند .

من فكر مي كنم چه خوب است كه مامان نيست چون اگر بود به همه شان فحش مي داد بعد گريه مي كرد و مي گفت : نگاه كن ! چه بلايي سر فرشم آورده اند. بعد مي زد توي سرش و مي گفت : خئودم سوختم اين بچه سوخت فرش كه چيزي نيست ......

اما گلنار هيچ نمي گويد گريه هم نمي كند نمي خندد فقط هر كاري بابا مي گويد مي كند.

بابا دوباره مي گويد: گلنار!

و بعد مي گتويد :عبدالله

آقا عبدالله ساز مي زند . زن بابا بين دودها مي رقصد يكيشان آواز مي خواند . زن بابا از لاي در به من نگاه مي كند .

يكبار گفتم : گلنار توي هم مي روي مثل مامانم ؟

گفت : نه

گفتم : چرا؟

گفت : بزرگ مي شوي مي فهمي .

گفتم : كي ؟

گفت : وقتي فهميدي سقف بالاي سرت چقدر مهم است ؟

من نفهميدم اما وقتي بابا به خودش آمپول زد و مرد نرگس خانم به آقا پليسه گفت : خدا لعنتش كند آقا ما ده سال است كه با هم همسايه ايم اين مرد خيلي ظلم كرد هم در حق زن قبلي اش هم در حق بچه چيزي كه بهشان نداد هيچ اين سقف بالا سر هم ازشان گرفت و آواره شان كرد.

خانم عزيزي مي گويد : خب بسه آب غورهاتو گرفتي بيا اين ژاكت رو بپوش ببينم .

ژاكت دختر خانم عزيزي تمام شده است وقتي مي پوشم جلوي آينه مي ايستم و خودم را نگاه مي كنم .

مي گويم : ا پس چرا پاره است ؟

مي گويد : پاره نيست درزهاشو ندوختم هنوز

بعد به لباس تنم نگاه مي كندو مي گويد: الهي فدات بشم اين رو بپوشي چي مي شي ؟

زن بابا گريه مي كند : الهي فدات بشم

وروي پلكهايم را مي بوسد.من چشمهايم را باز نمي كنم تا زن بابا نفهمد كه بيدارم

مي گويد : دلم واسه اين خونه واسه تو واسه خنده هات تنگ مي شه

بعد دوباره پيشانيم را مي بوسد و مي گويد : خدايا اين طفل معصوم رو نجات بده

صداي خش خش چادرش مي آيد و صداي هق هق گريه اش

در را مي بندد من بلند مي شوم و از لاي در نگاهش مي كنم

توي اتاق بابا با آقا فرهاد ايستاده همان كه بابا مي گويد وضعش توپ است و ماشينش صندلي هاي قرمز دارد قادر لب سبيلهايش را مي جود و به دسته هاي پول نگاه مي كند كه روي ميز است بابا پ ولها را مي شمارد بعد به زن بابا نگاه مي كند خاكستر سيگارش به سيگارش آويزان است اصلا حواسش نيست مي ترسم باز خاكستر سيگارش بيفتد روي فرش و مامان جيغ بزند مي خواهم بگويم : بابا سيگار

اما يادم مي آيد كه مامان خيلي وقت است رفته است و فرش پر از سوراخ هاي ريزو درشت است .

زن بابا جا سيگاري را محكم مي كوبد روي ميز . بابا مي گويد : خيرشو ببيني .

قادر مي خندد و مي تگويد : خيلي چاكريم

بابا به زن بابا مي گويد :‌حلال كن گلنار ولي برات بهتر مي شه

زن بابا به سوراخ هاي فرش نگا ه مي كند و مي گويد : لج نكن مرد اين دختره رو بفرست پيش مادرش نگذار بشه گلنار ازت نمي گذره

زن بابا مي رود و دلم برايش خيلي تنگ مي شود . ديگر دوستهاي بابا نمي آيند خانه ما و بابا توي اتاق پر از دودش تنهاست مثل من و گلنارم

گلنار براي من مي رقصد وقتي مي رقصد دلم تنگ زن بابا مي شود اما او ديگر برنمي گردد.

كاش سواد داشتم و برايش نامه مي نوشتم و مي گفتم كه چقدر دلم مي خواهد ببينمش كاش بابا در را قفل نمي كرد تا مي رفتم توي خيابان دنبالش مي گشتم

كاش خانم عزيزي اجازه دهد از اين جا بيرون بروم .

خانم عزيزي مي گويد :باز بغض كردي عزيزم آخر من كجا بروم دنبال عروسكت بگردم همان روز كه آوردنت توي راه گم كرده اي لابد . توي كوچه و خيابان افتاده .و غصه نخور اين طوري بغض نكن دلم ريش شد . اصلا مي روم برايت يك عروسك مي خرم خوب است ؟

و بعد بغلم مي كنم و زير لب مي گويد : كاش مادرش پيدا شود ببرد اين بچه را . مي ترسم دق كند .

مي بيني گلنار مامانم من را گم شده من تو را گم كرده ام زن بابا من را گم كرده من همه تان را گم كرده ام . حالا چكار كنم .چطور پيدايتان بكنم ؟ حالا كه باز شب شد كجا را بگردم دنبالتان ؟

هنگامه سخت مرد بودن

adambarfi52 — Sat, 16 May 2009 10:17:46 GMT

نقدی بر رمان من او را دوست داشتم

نوشته : آنا گاوالدا

ترجمه : الهام دارچینیان

حدیث حدیث تکراری خیانت است .اما چه می شود که نمی توانیم این کتاب را زمین بگذاریم ؟ نگاه نگاه دیگری است. ماندن یانماندن. تعهد یا آزادی و علائق؟ خوب این سوال همه جا مطرح می شود. او که می ماند پشت پا به دلش می زند چه به دست می آورد ؟ و او که می رود؟

مردی زنش را با دو فرزند رهامی کند و پی دلش می رود مرد می گوید که دیگر احساس خوشبختی نمی کند زنش را دوست ندارد و بچه ها نمی توانند بندش کنند مرد ناگهان می رود و زنی باقی می ماند که خرد شده است زخمی است عصبانی است مستاصل است و خشمگین .پدر شوهر زن می خواهد زن را آرام کند به مهربانی یک پدر و به همراهی یک دوست به کمک زن می آید زن آنقدر خشمگین و تحقیر شده است که همه فریادهایش را به سر پدر شوهر می کشد پدر شوهری که در زندگی کاری و خانوادگی مردی بسیار موفق است .مردی ساکت تو دار آرام ثروتمند و موفق مردی با ظاهری خشن که دل رنجاندن کسی را ندارد حتی باافتخار می گوید که در طی بیست سال اداره شرکتش نتوانسته هیچ کارمندی را از کار برکنار کند .

پیر برای آرام کردن عروسش هر کاری می کند بچه ها را به گردش می برد حتی عروسش را به خانه ییلاقی می برد تا محیطش عوض شود اما عروس زخمی تر از این حرفهاست و ناگهان پیر زبان باز می کند به رازهای نگفته اش اعترافی دردناک و ناگهان می بینیم پشت این چهره موقر آرام موفق و بی احساس مردی است که 5 سال زندگی عاشقانه پنهانی داشته با معشوقه ای کم نظیر . از آن دست معشوقه هایی که نه برای تفرج و سرگرمی که به استعداد عشق در دام می افتند. معشوقه دختری 30 ساله است به نام ماتیلدا زنی همه چیز تمام و بی نهایت عاشق و وفادار به مردی 50 ساله که فقط او را در هتل ها ملاقات می کند و می رود تا باز مرد بهانه ای کاری جورکند تا بتوانند با هم بگردند دنیا را و آرام بگیرند در کنار هم .پیر دچار تردید می شود که جدا شود از زنش یا نه می داند که دیگر زنش را دوست ندارد اما بچه ها ؟ پرستیژ اجتماعی مسوولیت خانواده .....نمی گذارند . از سویی همسر منشی اش اورا ترک می کند فرانسواز بیمار می شود می افتد بیمارستان و می فهمد که سرطان دارد. پیر خوشحال است که مثل شوهر فرانسواز نیست و ظلم در حق زنش نکرده اما از سویی ماتیلدا ............قسمتی که ماتیلدا آرزوهایش را روی کاغذ می آورد بسیار تکان دهنده است پیر همیشه ترس از دست دادن ماتیلدا را دارد نمی تواند تصمیم بگیرد رنج های ماتیلدا رنجش می دهد اما تردید تردید تردید......

بعداز پنج سال یک روز ماتیلدا به او می گوید که باردار است و پیر آن سوال وحشتناک را می پرسد: از کی ؟!

ماتیلدا می رود..... گم می شود.....

پیر بعد از چند سال خیل اتفاقی ماتیلدا را می بیند همراه بچه ای که حالا مطمئن است بچه اوست . ماتیلدا نمی ماند حتی تاب حرف زدن با پیر را ندارد.

حالا 15 سال گذشته و پسر کاری را کرده که پدر نتوانسته بکند پسر مسوولیت سرش نمی شده یا با خودش روراست بوده؟

پیر می گوید که عجیب احساس بی عرضه بودن می کرده و ما سیمای مردی را می بینیم که همه این سالها سایه ای بود در میان خانواده اش مردی ساکت خسته که با وجود این خستگی چنان خود را باکار مشغول می کند تا زمان را بکشد. و حالا عروس خشمگین می ماند مثل مخاطب که خوب شد که مردش رفت یا نه ؟ این پیرمرد در هم شکسته بهتر است یا آن مرد خائن صادق؟

نویسنده در به تصویر کشیدن شخصیت ها بسیار تواناست . در هم شکستن عروس خانواده و شخصیت مردد پی یر و حمایت زیبا و دوستانه اش از عروسش . شخصیت منفعل مادر شوهر که به هر قیمتی حاضر است خانواده اش را حفظ کند و چطور سعی می کند وقتی بوی خیانت به مشامش می خورد نقش یک زن قوی را بازی کند و ماتیلدا زنی که از هر زنی زنتر است زنی که آرزوهای یومیه یک زن را دارد و به طرز وحشتناکی عاشق است عاشق زندگی کنار کسی که دوستش دارد زنی که سعی میکند بجنگد با تحقیر عرف با همه سکوتش توی داستان جیغ می کشد .زنی با توانایی های بسیار اما تسلیم در مقابل بی رحمی های عشق وبه این زن حق می دهیم وقتی می فهمد مردش این همه عشق و رنج را باور نکرده و فکر می کند که زن به او به چشم یک سرگرمی نگاه می کند تاب نیاورد و پای به فرار بگذارد . بهانه قشنگی برای اعترافات پیر انتخاب شده .پیر به عروسش این اجازه را می دهد که به این انتخاب فکر کند به این که دلش می خواست شوهری مثل پیر داشته باشد ؟ یا .....

فاصله گرفتن از نگاه کلیشه ای به یک موضوع تکراری ، تعلیق عالی ، شخصیت پردازی خوب و نگاه واقع بینانه از مزیت های این اثر است .

در این میان خواننده از شوهر و علت روی گرداندن ناگهانی او از زندگی بی خبر است هر چند عشق دلیلی تقریبا کافیست و شاید همان قصه پدر برای او تکرار شده باشد و اعترافات پدر در حقیقت حرفهاییست که قرار بود از زبان پسر بشنویم .

من او را دوست داشتم رمانی است بسیار متفاوت از قصه های بازاری خیانت. داستانی که تا مدتها ذهنمان را درگیر خواهد کرد .

بچه ها در هواي مرگ

adambarfi52 — Sun, 19 Apr 2009 18:58:32 GMT

نقدي بر مجموعه داستان مردي كه گورش را گم كرد

نوشته حافظ خياوي

بعضي ها دهان گرمي دارند حتي اگر اين دهان گرم تلخ باشد مثلا اگر بخواهند فحش هم بدهند يك جوري ناسزا مي گويند يا ناسزاهايي مي گويند كه تا به حال نشنيده ايد يا ديگران كه اتفاقا آنها هم اين فحش ها را خوب بلدند رويشان نشده اين فحش ها را بدهند و بيشتر شما از يك جسارت گستاخانه لذت مي بريد. يا چنان آب و تابي به روزمرگي ها مي دهند كه يكهو مي بيني يك ساعت نشسته اي داري وصف مثلا چگونگي سفره انداختن و شام خوردن طرف را مي شنوي و خون خونت را مي خورد اما آنقدر راوي با هيجان تعريف مي كند كه فكر مي كني باالاخره بعد از شام سر كسي را وسط سفره مي گذارد .

راوي اين اثر هم دهان گرمي دارد و شايد اين دهان گرم تلخ كه گاهي هم كمي به طنز شيرين مي شود باعث شد اين مجموعه به چاپ پنجم برسد .

خشونت و تلخي ها و عشقها ي كودكانه عميق ولي كوتاه مثل گناه هايي هستند كه هيچ وقت – بسته به ميزان حماقت و خشونت – كسي دلش نمي خواهد در ذهنش آنها را بازيابي كند و بگويد كه عجب آدم احمقي بودم ها يا عجب نامردي بودم

اما راوي اين داستان ها نوجواني است كه خيلي راحت پته خودش و بقيه را به آب مي دهد يك صداقت وحشتناكي دارد كه براي مخاطب همين صداقت جذاب است آنقدر كه يادش مي رود كه قرار است اين ها داستان باشند نه خاطره هاي سرگرداني كه خطي را دنبال نمي كنند راوي داستا نها يا خاطره ها نوجواني ا ست كه پرده از تلخي ها سرگشتگي هاي دنياي نوجوانان مي دهد بچه هايي كه هيچ كس مراقبشان نيست و مخاطب ناگهان حس مي كند اين بچه ها چقدر تنهايند چقدر زود بزرگ شده اند و چه تجربه هاي وحشتناكي دارند . و شايد اين بچه هاي متفاوتند كه اين كتاب را به چاپ پنجم رسانده اند .حديث ناگفته نوجواني مردان امروز مرداني كه نمي فهمييم چرا اين قدر تلخند جذاب است .

اما در اين خاطره داستانها با طرح منسجم داستاني روبرو نيستيم راوي فقط عطش گفتن دارد نه داستان گفتن راوي اصرار دارد همه آدم هاي را كه شخصيت نمي شوند بريزد توي كاغذ و هيچ كدام را از قلم نيندازد ما با انبوهي از اسم ها روبروييم كه مي آيندو مي روند و هيچ اثري از خود نمي گذارند داستان ها معمولا با يك گره نه چندان محكم شروع مي شوند و بعد آن گره فراموش مي شود راوي شروع به مي كند به توصيف و روايت همه آن چيزي كه پيرامونش است در حقيقت نگاه راوي نگاه سينمايي است چشم راوي چشم وسواسي يك نوسنده نيست چشم يك دروبين است كه انگار ناچار است همه آنچه در قاب تصوير است را نشان بدهد و بعد يا دش مي رود كه اينجا ساحت داستان است و اگر تفنگي به ديوار آويزان است حتما بايد شليك شود اين مشكل چنان دامن داستانها را مي گيرد كه بعد از اتمام بيشتر داستانها به آن سوال وحشتناك خوب كه چي مي رسيم با به عبارتي انگيزه روايت فراموش مي شود.

در اين ميان داستان ماه به گور مي تابيد يك استثنا است داستاني كه هم از طرح منسجم و كاملي برخوردار است و هم حواشي و توصيف هاي زائد داستانها ي ديگر را ندارد اين داستان به نظر من قويترين داستان اين مجموعه است .

در داستان مردي كه گورش گم شد اصلا امعلوم نيست چرا مي خواهند مرد را اعدام كنند و حتي صحبت هاي بعد از مرگ او حديث تازه اي نيست

در داستان چشمهاي آبي عمو اسد بهانه شروع داستان يا همان گره نيم بند مقدمه داستان نشناختن زيتون است توسط راوي نوجوان داستان ولي بعد در يك فضاي پر از تناقض شهري روستايي آنقدر حاشيه هاي ديگر در اثر مي آيد كه موضوع فراموش مي شود و در آخر چشم راوي به جمال زيتون روشن مي شود بدون اين كه هيچ اتفاق خاصي افتاده باشد

صف دراز مورچگان نيز حكايت تك تير اندازي است كه گويي حالا خودش هم آرزوي مرگ دارد و در حال تصور مرگ خودش است او نيز ذهنش درگير نوجواني پر از خشونتي است كه داشته و حالا مردي شده كه مرگ ديگران و خود ش را راحت مي بيند سياهي دل و ذهن اين نوجوان چنان اغراق شده است كه براي مخاطب شايد تحمل ناپذير و غير قابل باور باشد.

در داستان روزه ات را با گيلاس باز كن و آنها چه جوري مي گريند هر چند با فضاي لطيف تري روبرو هستيم اما با ز هم اطناب توصيفات خواننده را آزار مي دهد

داستان ها پر از تصويرهايي هستند كه به تنهايي مي توانستند سوژه اي ناب براي قصه اي ناب باشند اما متاسفانه هدر رفته اند كمكي به روند قصه ها نكرده اند اما اين تصويرهاي بومي به حق آنقدر تازه و جاندار هستند كه به مخاطب به تماشاي اين تصويرها بنشيند هر جند كه بايد قيد داستان را بزند .

اصرار نويسنده به بيان ديالوگ ها به همان گويش مردم بومي زبان را دچار دست اندازهايي كرده كه هرچند مقصود نويسنده را در بومي نگاري تا حدي برطرف كرده ولي براي خواننده غير آذري نثرو زبان روان نيست .

مردي كه گورش گم شد را مي توان تجربه اي خاص در ادبيات نوجوان دانست هر چند مخاطب اين مجموعه نوجوانان نيستند ولي شايد اين كتاب را از دسته آثاري بتوان ذكر كرد كه درباره نوجوانان و دنياي گاهي خشن و بي رحم آنهاست مي توان براي اين نوجوانان نگران شد ترسيد از امروزشان فردايشان و شايد تلخي دنياي مرداني كه چنين روزگاري را گذرانده اند .

شامپو رازیانه

adambarfi52 — Sun, 08 Feb 2009 20:48:18 GMT

یک بوی گیاهی بود .فریبا این را مطمئن بو د.صبح روبالشی وحید را درآورد.ساعت 8 بود .خیلی وقت بود که از خواب بیدار شده بود اما دلش نمی خواست چشمهایش را باز کند برای اتاق خوابشان پرده زرشکی پررنگ گرفته بود داده بود زیرش را هم ملافه همان رنگی بزنند. وحید گفته بود: چه خبر است ؟ لامپ بالکن را که خاموش می کنم نوری توی اتاق نمی افتد . خیلی دلگیر شده است . فریبا تسلیم شده بود . اما فرشته به سلیقه اش آفرین گفته بود و بعد یواشکی از بازویش وشکون گرفته بود و گفته بود: جیگرتو ،دیگه این اتاق فقط بدرد یک کار می خوره .خوشم می آد که بعد از 15 سال زندگی هنوز هم آتیشتون داغه .

فریبا نگفت که این تغییر رنگ پرده ها از صورتی به زرشکی ،و آن پرده اضافی زیری هیچ ربطی به این حرفها ندارد. فریبا فقط دلش می خواست صبح نشود.یا لااقل وحید نفهمد صبح شده . اما وحید شبها مثل سنگ می افتاد و انگار هر شب زودتر صبح می شد تا برود تادیر بیاید تا بیایدو بگوید خسته ام تاوقتی برمی گردد مردمک چشمهایش برق بزند و زیر چانه اش به قرمزی بزند . این یکی جدید بود.یک عطر گیاهی .اول روبالشی را برد به مینا همسایه روبرویی نشان داد که از همه جور لوازم آرایش و رنگ مو و عطر سر در می آورد و توجیهش این بود که : چکار کنم ؟ مردها خر همین چیزان دیگه ...

هلیا دخترشان همیشه وقتی مینا خانم زنگ در را می زد یا می آمد دم در به بهانه ای ، می آمد توی آشپزخانه و می گفت : مداد رنگی کارت داره . یا مداد رنگی تخم مرغ می خواد یا مدادرنگی دلش پره ماما ن ، فکر کنم اومده یه دل سیر غیبت کنه .

حمید هم ادای مینا خانم درمی آورد و هی چشمهایش را به هم می زد تامژه های بلند فرضی اش را به رخ بکشاند و می گفت : وای مامان جون ماما ن هاچ دم دره ، از طرف من ماچش کن .

به مینا گفت : نمی دانم این هلیای ذلیل مرده چه کوفتی به سرش می زنه که موهایش شوره می زند . به من نمی گوید ببین تو می فهمی ؟

مینا خانم اول رژش را پاک کرده بود تا لکه اش روی روبالشی سفید نیفتد. بعد بو کرده بود و گفته بود : نه بابا گیاهیه خطر نداره . بوی یه جور علفه . نذار دختره این چیزها رو بزنه به سرش شامپو خارجی بگیر براش که موهاش شفاف بشه .

فردوس خواهرش گفته بود: فکر کنم حناست ، منتها یه چیزی قاطیش داره . فرشته همسایه واحد پایینی هم گفته بود فکر کنم شامپو هفت گیاهه و بعد ناگهان سبد لباس های چرک را گذاشته بود توی بغل فریبا و گفته بود : اه چرا زودتر یادم نیفتاد .خواهر شوهرم توی داروخونه کار می کنه ، خدا به دور- اونقدم پز می ده ...داروسازه ..اما انگار پروفسور قلبه . انقدر از خودش تعریف می کنه .غروب که می آد این جا بهت زنگ می زنم بیار نشونش بده ببینه چیه .اگه دید خوب نیست شامپو های عالی بهت معرفی می کنه .ولی خداد تومنه پولشونا ..من که کچلم بشم پول این چیزارو نمی دم و سبد رخت چرکها را گرفته بود و رفته بود توی آپارتمان .

و جمیله خواهر شوهر فرشته آمده بود دم در ما، غروب بود که فریبا شامش را گذاشته بود مثل هر روز و خیره شده بود به ساعت و چشمش به در بود تا وحید بیاید و بگوید: به به چه بوی غذایی ، خانوم من چی پخته ؟

وشام بخورد و روزنامه ها را بریزد جلویش و چرت بزند و دوباره مثل سنگ بیفتد تا صبحی که الهی هیچ وقت نمی آمد .

خودش آمده بود دم در و فرشته هم همراهش بود و بی تعارف آمدند تو . حمید و هلیا نشسته بودند و زل زده بودند به فرشته که داشت قسمت جدید سریال دیشب تلوزیون را برای مادرشان تعریف می کرد و اظهار تاسف می کرد از این که چرا یادش رفته به فریبا زنگ بزند و بگوید کی تکرارش را نشان می دهند .

فریبا به هلیا گفت : با داداشت برید سر کوچه یه مایع ظرفشویی بگیرید ، تموم شده .

هلیا گفت : حوصله ندارم.

حمید گفت : اگه پول می دی بستنی هم بخرم ، می رم .

فریبا گفت : هلیا جا ن ..

هلیا فکر کرد باز زنها میخواهند از بیماری های زنانه شان حرف بزنند یا شاید هم راجع به مادر شوهرهاشان و مامان می ترسید که روی هلیا باز شود یا دهن لقی کند پیش مادر بزرگش . دلش برای مادر سوخت که نمی توانست راحت حرف بزند . گفت باشدو مقنعه اش را از روی جالباسی .

-چی باشد مایع ظرفشویی؟

فریبا گفت : فرقی نمی کند . غلیظ باشد فقط

بچه ها که رفتند ، در اتاق را قفل کرد و روبالشی را آورد . فرشته گفت : وا تو هنوز تو این سن و سال می ترسی ؟ چرا درو قفل می کنی ؟

فریبا خندید : احتیاط سن و سال نمی خواد .

فرشته گوجه سبز را گاز زدو گفت : برو بابا ، شتر شدیم دیگه ما ..

جمیله گفت : به قول دکتر رسولی –همکارم رو می گم – وقتی شرایط مسالمت آمیز هست ،چرا زور؟

و غش غش خندید.

رو بالشی را بو کرد و گفت : نترس فریبا خانوم ، مضر نیست . شامپو رازیانه اس . تازگی ها تولید کرده اند . برای تقویت موی سر ه . موها رو پر پشت می کنه .

فریبا گفت : یه زحمتی بهت بدم ، جمیله خانوم؟

جمیله رو بالشی را تا کرد و گفت : انجام وظیفه می کنم .

فرشته به جمیله نگاهی انداخت و ابروهای تاتو کرده اش را با لا انداخت و زیر لب ادایش را در آورد.

فریبا کیف پولش را از روی میز ناهار خوری برداشت و گفت : فدا ت شم 10 تا از این شامپو برام بیار.

جمیله گفت: باشه عزیزم ، ولی حالا چرا ده تا.....

فریبا گفت : از بوش خوشم اومده .

می خواهیم هممون از همین شامپو بزنیم . حتی وحید.

صدای زنگ در بلند شد. آیفون تصویری چهره وحید رانشان داد .

فرشته گفت : خاله بازی تعطیل که رییس اومد.

فریبا گفت : ای بابا ....کدو م رییس؟ اینها هم طفلکی ها خسته و کوفته ان .

و پول را گذاشت کف دست جمیله که اصرار داشت نگیرد.

زنگ در دوباره بلند شد. مهمان ها خداحافظی کردند و تا وحید از آسانسور بالا بیاید و برسد پشت در و باز عطر شامپوی رازیانه بپیچد توی اتاق ، فریبا رو بالشی اش را کشید و از توی اتاق خواب داد زد : خسته نباشی آقا

مرداد 86

بابا خواب است

adambarfi52 — Sun, 26 Oct 2008 17:53:38 GMT

بابا خوابيده است . مامان مي گويد : آخه اين پيرزن چه گناهي كرده از صبح مي ره زير مردم لگن مي گذاره تاخرج ما رو بده به خدا غيرتم چيز خوبيه همه اش خواب خواب

عزيز مي گويد:هيس بگذار بخوابه چكارش داري كار نيست چه كار كنه خوب ؟

بعد من رو بغل كرد ه و مي گويد: نگار نفس كيه ؟

مي گويم: عزيزه

و كنار لبش آنجا كه چند تا چين افتاده بود و سبيل هاي ريز و نازك داشت را بوسيدم .

عزيز مي گويد: آخيييييييييييييييش جيگرتو بخورم الهي

مي گويم: عزيز جيگر چيه

عزيز مي گويد: جيگر تويي ديگه

مي گويم: نه راست راستكي

عزيز آه مي كشد. من را مي گذارد دست مي برد تو ي سينه اش مثل خاله لعيا وقتي مي خواهد امير حسين را شير بدهد . دو تا پول كاغذي درمي آورد و مي دهد به مامان و مي گويد: واسه نگارم جيگر مي خري بخوره تا ببينه چقد ر خوشمزه است

مامان مي گويد: عزيز جان برق را قطع مي كنند اين بچه است يك چيزي مي گويداصلا قبض برق را بدهيد من ببرم با همين پولش را بدهم

عزيز مي گويد: غصه نخور خانوم خدا بزرگه فردا منصوره خانوم حقوقم را مي دهد هم كرايه را مي دهم هم پول برق را . بالاخره خدا بزرگ است

مامان چپ چپ نگاهم مي كند مي دانستم وقتي عزيز برود نيشگونم مي گيرد و شيشه فلفل قرمز را نشانم مي دهد كه يعني اگر يك بار ديگر از اين غلط ها كنم دهانم را پر از فلفل مي كند .

مامان مي گويد: شرمنده تونم به خدا

عزيز چادرش را مي اندازد سرش . جلوي مقنعه اش رفته است توومو هاي فرفري سفيدش از دو طرف زده بيرون.

كيفش را بردارد و مي گويد: دشمنت ،من هر كار مي كنم واسه بچه ام مي كنم فقط جان نگار باز بلند شد دهن به دهنش نگذاري ها مرده زمينش بزني ديگه هيچ وقت نمي توني بهش تكيه كني ها خودش به اندازه كافي داره مي كشه

مامان مي گويد: چشم

عزيز لپم را مي بوسد و مي رود . مامان جارو برقي را برمي دارد .

. من مي دوم سيمش را مي كشم بيرون هي سيم را مي كشم تا برسد به تهش

مامان مي گويد: بازي نكن خراب مي شه

اما من مي كشم بعد يكهو سيم از دستم ول مي شود به عقب پرت مي شوم و مي افتم روي بابا

فرار مي كنم مي روم پشت پشتي كه اگر با با بلند شد نتواند پيدايم كند و كتكم بزند . اگر هم كتكم نزند از آن فحش هاي بد مي دهد كه وقتي با مامان دعوا مي كند مي گويد . يا وقتي كه راجع به آقاي رييس حرف مي زند . من آقاي رييس را دوست ندارم اصلا حقش است كه بابا به خودش و مادرش و خواهرش فحش بدهد . آخر خاله اشرف مي گويد مردها را مادر و خواهرشان پر مي كنند لابد آقاي رييس به حرف مادرش يا خواهرش گوش كرده و بابا را از كارخانه انداخته بيرون .

نشستم پشت پشتي و گوشهايم را گرفتم كه از آن فحش ها نشنوم ولي انگار هيچ خبري نبود . يواشكي نگاه كردم ديدم مامانم هم دارد به بابا نگاه مي كند .

آمدم بيرون . بابا هنوز خواب بود . مامان مي گويد: خدا بهت رحم كرد ها ببين مي تواني اول صبحي آتش روشن كني ؟

صداي جارو برقي نمي گذارد صداي مامان را بشنوم . مامان سر جارو را مي برد زير پتوي بابا تا خاكستر هاي سيگار را قورت بدهد . مامان انگار دارد

با لوله جارو برقي صحبت مي كند . اما با بابا حرف مي زند حرف كه نه به قول بابا غر مي زند بابا مي گويد زنها غير از غر زدن هيچ كاري بلد نيستند . دروغ مي گويد : مامانم انقدر قصه بلد است تازه وقتي خيلي خوشحال است آواز هم مي خواند . هي مي گويد : خودم انگشترو يارم نگينه

يا حتي دامن پر چينش را مي پوشد و عزيزو بابا برايش دست مي زنند و مي خواند : بارون بارونه زمين ها تر مي شه .گل نسا جونم كارا بهتر مي شه

مامان به لوله جاروبرقي مي گويد: دلش خوش است به كي تكيه كنم به تو ؟ سگ اين زندگي را ندارد دارد ؟ كدام مرد ؟ گدايي كنم شرف دار د ؟ ندارد ؟

و به لوله جارو برقي نگاه مي كند و باز مي گويد : آخ اگر نگار نبود ؟

بغض مي كنم . اصلا مامان من را دوست ندارد .

من هم قهر مي كنم مي روم كنار بابا و سرم را مي گذارم روي بالشش . بابا خر خر نمي كند حتي توي صورتم فوت بدبو هم نمي كند . خودم را مي چسبانم به بابا بغلم نمي كند و نمي گويد : دخمل بابا

حتي سر مامان داد نمي زند كه بيا اين توله سگو بردار بگذار كپه ام را بگذارم . دستشم را مي گذارم توي دست بزرگش . دست بابا جان مي دهد براي لي لي حوضك دستش را از زير پتو مي آورم بيرون و هي مي گويم : جوجو رفت آب بخوره افتاد تو حوضك

مامان هنوز دارد با لوله جارو برقي حرف مي زند . دست بابا يخ يخ است

وقتي انگشتهايش را تا مي كنم .

مامان مي گويد : ذليل مرده بيدارش نكن بيا اين جا ببينم

خودم را مي زنم به نشنيدن و بلند مي خوانم: اين مي گويدچي بدزديم

اين مي گويدنردبون طلاو نقره

اين مي گويدجواب خدا با كي

مامان گوشم را مي گيرد

انگشت شست بابا خيلي سنگين است

مگه با تو نيستم جر جيگر زده

مي گويم : من من كله گنده

و بلند مي شوم و شست بابا را ول مي كنم . دست سنگين بابا مي افتد

مامان پتو را كنار مي زند وخيره به شست بابا نگاه مي كند . دستش را مي برد زير بالش . يك عالمه بسته قرص زير بالش باباست. بيشترش قرص ندارد . مامان لبهايش را گاز مي گيرد . دست بابا را مي گيرد لابد مامان هم مي خواهد لي لي حوضك بازي كند . بعد مچ بابا را مي گيرد . آينه مي آورد

مي گويم : خوابه نمي تونه تو آينه خودشو ببينه

ماما ن زير لب مي گويد : جواد جواد

هي لبهايش را گاز مي گيرد و هي به بابا نگاه مي كند .بعد پتو را مي كشد روي بابا . از كشو لباس مهماني من را در مي آورد تنم مي كند .

مي گويم : آخ جون مي ريم خونه خاله كوكب؟

مي گويد : بپوش

در را قفل مي كند . مي گويم : دسته كليد بابا رو آوردي چرا؟

مي گويد : بريم

بعد توي آينه كنار دستشويي به خودش نگاه مي كند . كيفش را مي گردد يك مداد سياه نصفه پيدا مي كند و مي كشد توي چشمهايش . اگر بابا بيدار بود دعوايش مي كرد و وادارش مي كرد آنقدر چشمهايش را بشويد كه همه سياهي هاي زير چشمش پاك شود .

مامان من را مي كشد با خودش دستم درد مي گيرد . مي گويم : آخ دستمو كندي مامان بغلم مي كند . مي دود . جلوي يك مغازه كه بوي خيلي خوبي از آن بيرون مي آيد من را زمين مي گذارد .

مي گويم : واي اين چيه مامان چه بوي خوبي كبابه ؟

مامان مي گويد : نه جيگره

مي نشينيم پشت ميز . يك آقايي مي آيد لپم را مي كشد توي چشمهاي مامانم نگاه مي كند و مي خنددو مي گويد : چي بيارم

مامان مي گويد : 6 سيخ جيگر

آقاهه دوباره لپم را مي كشد و مي گويد : چه خوشكلي ما شالله

مامان رويش را كيپ مي گيرد . وقتي جيگر ها ي داغ را مي خوريم مي فهمم كه من خيلي خوشمزه ام كه هم عزيزم هم بابام بهم مي گويند جيگروقتي به مامان مي گويم زوركي مي خندد و مي گويد ولي تو كه هنوز نسوختي

نمي فهمم ولي مي دانم كه نمي خواهم بسوزم به مامان مي گويم : براي بابا نمي خريم ؟

مامان مي گويد : بابا خواب است خواب خواب

در مسیر باد

adambarfi52 — Fri, 29 Aug 2008 21:02:04 GMT

درست وقتی کارمندان اداره برای پیدا کردن آقای بالا نژاد بسیج شدند مشتی حسن مستخدم پیر اداره لبهایش را غنچه کرد و با فوتی آقای بالا نژاد را از طبقه هشتم ساختمان پرت کرد پایین .دیگر هیچ کس نفهمید که چه بلایی سر آقای بالا نژاد آمد شاید سوار بر شانه باد آزاد و راحت سفری بدون درخواست مرخصی به دشتهای اطراف شهر رفت شاید هم به طبقه ششم اداره ای دیگر .

کارمندان اداره همچنان تمام اتاق ها را زیرورو کردند.تا او را پیدا کنند.اما هیچ کس هیچ کس نفهمید چه بر سرش آمد .تا صبح فردا که جناب رییس مسوول دفتر دیگری را به کار گماشت بعضی ها ماجرا را حدس زدند و دیگران در تایید و تکذیب حدس آنها سخن ها گفتند .ماجرا از آنحا روشن شد که درست وقتی مسوول دفتر جدید از طبقه سوم به طبقه ششم نقل مکان کرد و مشعوف از این ارتقای پست به طرف میز کارش آمد چشمش به آن صحنه وحشتناک افتاد و تازه پی به سرنوشت شوم بالا نژاد برد و دنیا پیش چشمانش تیره و تار شد و ساعتها برای بالا نژاد عزیز گریست و بعد با قیافه ای اندوهناک تقاضا کرد تا میز جدیدی را به جای میز بالا نژاد بیاورند و البته مسوول تدارکات هم تا چشمش به آن میز و آن صحنه شوم یعنی آن ترک بزرگ روی میز افتاد، به او حق داد و سریع میزش را عوض کرد.کم کم ماجرای آقای بالا نژاد توی تمام اداره پیچید و همه مشغول وارسی میزهایشان شدند تا به سرنوشت بالا نژاد دچار نشوند .

و اما بالا نژاد بیچاره به شکل ذره ای غبار ،بی اراده تحت اختیار باد در آسمان به این سو و آن سو می رفت .اصلا همه ماجرا تقصیر باد بود . این باد بود که سرنوشت بالا نژاد را تغییر دادوگرنه بالا نژاد بیچاره چه می دانست که ،از کجا خبر داشت که علت سکوت دیوانه کننده اتاق او فقط و فقط این است که طوفان سیم های تلفن را به هم ریخته و هیچ کس آن روز نتوانسته شماره دفتر او را بگیرد.

چه می دانست که وقتی پنجره اتاق باز بوده ،باد تمام برگه های سفیدی را که او _فقط او_ باید مهر تایید بر آنهامی زده را ، توی حیاط اداره پراکنده کرده است .

او فقط و فقط در آن سکوت لعنتی آن زخم بزرگ را دیده بود زخم بزرگ روی میز را .ابتدا فکر کرد سایه خطهای سیاه پرده اتاق افتاده روی میزش . کلافه از سکوت تلفن که دیگر او را نمی خواند مشتش را کوبید روی میز و گفت : "حالم از این پرده به هم میخورد ." و به سوی پرده رفته بود و با یک حرکت آن را از میل پرده درآورده بود .اما تا برگشت و باز هم آن خط کج و ماوج را دید پی به فاجعه برد و زانوهایش سست شد و بی اختیار روی مبل نشست .با احتیاط انگشتان لرزانش را روی میز کشید . هنوز امیدوار بود که اشتباه کرده باشد .اما وقتی تیزی چوب انگشتانش را خراشید آهی از ته دل کشید .ناگهان لرزه بر اندامش افتاد و کوچک و کوچکتر شد . همان طور که او کوچک و کوچکتر می شد زخم زشت روی میز بزرگ و بزرگتر می شد .بالانژاد بیچاره در همین حین فریاد می کشید : " کمک ! یکی بیاید به من کمک کند."

اما هیچ کس صدای اورا نمی شنید و او آنقدر کوچک شد که به شکل ذره ای غبار در آمد . و آشفته از دست باد که از بخت بد همان وقت پیچیده بود توی اتاق ،دستش را گرفت به لبه پنجره طبقه ششم . اما مشتی حسن سر رسید و در حالی که از غیبت ناگهانی آقای بالا نژاد تعجب کرده بود،تنها امید بالا نژاد را هم از او گرفت و با یک فوت او را به دست باد سپرد.

ماجرای بالا نژاد باعث شد مسوولین اداره متحمل هزینه زیادی شوند و تعداد زیادی میز جدید برای کارمندان خود بخرند اما از آنجا که هیچ کس ،هیچ بخشنامه ای ، هیچ مرجعی نمی توانست و نمی تواند جلوی باد و طوفان را بگیرد ، کارمندان اداره همچنان در هراس از پشت پنجره های بسته به مسیر باد خیره می شوند و از این فکر که شاید روزی باد بتواند شیشه ها را بشکند و آنها را به سرنوشت بالا نژاد دچار کند برخود می لرزند .

اردیبهشت 74

من ديگر پري را نمي خواهم

adambarfi52 — Sat, 21 Jun 2008 17:47:32 GMT

به انسيه عزيزم

آخر شما از ايشان بپرسيد آقاي قاضي ، من كجا برايش كم گذاشته ام ؟ گرسنه مانده ؟ تشنه مانده ؟ فقط اگر رويش مي شود بگويد آخرين عروسي كه رفتيم – عروسي كي بود -؟ آهان نوه عموي والده گرامي شان . بپرسيد اين شوهر گردن شكسته چه لباسي برايت خريد؟ بگوييد چند روز از اين پاسا ژ به آن پاساژ برديش تا يك پيراهن چشم كور كن پيدا كني . آقا من مادر مرده چهار صد هزار تومان دادم براي ايشان يك پيراهن خريدم كه به اذعان خودش زنهاي فاميل را انگشت به دهان كرده بود . يك پري مي گفتند صد تا پري از دهانشان مي ريخت .آقا فقط بپرسيد چند تا سرويس جواهر دارد ؟ آخر هر كدام از سرويس ها بايد با يكي از لباس هاي شبش ست باشد!خانوم دست به سياه و سفيد نمي زند همه اش يا كلاس ايروبيك است يا كلاس يوگا يا مدي تيشن يا جلسه زنانه كه قربانش برم هزار مدل است از سفره براي دوازده امام و نوه نتيچه هايشان گرفته تا جلسه انرژي درماني و فال قهوه و ...ختنه سوران پسر پسر عمه خاله جانشان .بعد هم هي اين زنها به هم ياد مي دهند و كه اين جايت كوچك است و آنجايت بزرگ است و مي افتند به جان ما كه پول بده مي خواهم بروم دكتر كه گونه بگذارم و خال بردارم و اين طرف را كوچك كنم و آن طرف را بزرگ كنم و فلان دكتر گفته خط خنده ات كج شده و خط گريه ات صاف شده و غبغبت يك ور شده ......از همين كوفت وزهرمار هايي كه توي اين ماه واره كفرستان ياد اين زنها مي دهند .البته شما كه نديده ايد قطعا و چشمتان به گناه آلوده نشده ولي ما از دست اين زنهاي ناقص العقل مجبوريم بنشينيم و ببينيم اين جفنگيات را .مثلا هزار تا چفت و بست زده ايمش كه فقط اخبار ببنيم و كانال هاي آنچناني را داده ايم بسته اند كه چشم و گوش اين بچه ها باز نشود هر چند بايد ما الان شاگردي اين بچه ها را بكنيم . بگذريم حالا فرض كنيد داري اخبار گوش مي دهي مادر سك هي آن پايين مي نويسد بزرگ كردن فلان كوچك كردن فلان بلند كردن فلان كوتاه كردن فلان .اين يكي هزار تا كچل را رديف مي كند كه بياييد مو مي كاريم آن يكي هر دقيقه يك دارو كشف مي كند كه يك خال مو روي هيچ كجاي تنتان نمي گذرايم . آخر فكر نمي ماند ديگر براي آدم كه تو هم بايد -البته خودم خرم را مي گويم- من خر و امثال من اخبار سياسي بخورد توي سرمان نه تنها نمي فهميم دنيا دست كي است بلكه كلي بايد پاي سفارش هاي جديد خانم طبق دستورالعمل هاي ماهواره بدهيم .

آنوقت مي آيند گلويشان را جر مي دهند كه زن مظلوم است . اي خدااااااااااااااااااااااااا عدالتت را شكر يك كمي هم به ما از اين مظلوميت ها بده مرديم اين قدر ظلم كرديم . خلاصه كه آقاي قاضي از ما مردها خرتر نيست بلا نسبت شما و من هم شده ام رييس اين جماعت خرها

بگذريم درست است اصلا بايد برويم سر اصل مطلب كه من مادر مرده كه راسته بازار فرش فروش ها را روي سيبيلم مي چرخانم روزي هزار تا چك و سفته جابجا مي كنم و با هزار جور مرد طرار و رند و كلاهبردار و طماع كه جيبشان هيچ وقت پر نمي شود سرو كله زده ام و مي زنم و تا حالا پايم را توي هيچ دادگاه و پاسگاهي نگذاشته ام چطور وقت پيري كوس رسوايي ام بلند شده و آمده ام دادگاه البته باز هم خداييش به خاطر حرمت و آبروي خودم و خانواده نمي خواستم بيايم ولي چه كار كنم خوب عليا مخدره شكايت كرده نمي آمدم چي كار مي كردم . حالا مردم هم كه از دل خون من خبر ندارند مي گويند ببين چه بلايي سر اين زن آورده كه كار به شكايت كشيده نمي دانند كه ما نازكتر از گل به خانم نگفته ايم اصلا كي جرات دارد بگويد خانم به سايه اشان مي گويند دنبلاشان نياييد كه بو مي دهد ما سگ كي باشيم ؟مي داني آقا جان زن جماعت را با مكر آفريدند .راستش اولش كه جوانيم و نديد بديد فكر مي كنيم لنگه اين يكي توي دنيا نيست بلا نسبت خر چشم و ابرويشان مي شويم و بعد هم تا بيايي بفهمي كه چه غلطي كرده اي دو سه تا ميخ كوبيده به چادرش و مي شود مادر توله هايت حالا بيا خر باقالي بار كن مگر مي تواني حرف بزني پادشاهي مي كند براي خودش . حيف كه نفهميدم ولي از در اين دادگاه بروم بيرون مي دانم چه كار كنم اين جماعت چارقد به سر را فقط يك جور مي شود ساكت كرد يك هوو كه سرش بياوري هم آبش مي شود هم نانش آنوقت مي فهمد كه بقيه زنها هم زنند و اين قدر منت يك لقمه غذا ي كوفتي و انجام وظايف قانوني و شرعيش را نمي دهد .حالا مال ما كه قربانش بروم منت همان لقمه غذا و ظر ف شستن و بچه بزرگ كردن را نمي توانست سرمان بگذارد كه همه كار ها را خدمه مي كردند . ولي به خدا من مي دانم از اين به بعد چه كنم . خدا سر شاهد است نمي خواهم از خودم تعريف كنم خدا خودش مي داند ريا نباشد خرج چند تا خانواده بي سرپرست را تا حالا تقبل كرده ايم البت وظيفه بوده كه هر چه داريم مال حضرتش است اما خدا مي داند برويد بپرسيد چند تا از همين خانوم ها آمدند كه حاج آق شما كه حق پدري به گردن يتيم هاي ما داريد بگذاريد يك گوشه اي زير سايه تا ن باشيم . آقا خانم بود جاي خواهري مثل ماه شب چهارده 25سال نداشت التماس مي كرد به سيداشهدا اما گفتم حاجي مرد باش بعله جوان است وجيه است ما شاالله و ولي اين پري گناه دارد تابش را نمي آورد اگر بفهمد ،17 سال سرتان را روي يك بالش گذاشته ايد دلش مي شكند بهتر است اين ثواب را بگذاري براي كسي ديگر و تو فقط چرخ زندگي اين بيچاره ها را بچرخاني . گفتم پري دوستت دارد اي خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا دوستم دارد ! چه حرفها شتر در خواب بيند پنبه دانه زهي خيال باطل گرگ توي دامنم پرورش دادم اگر از حق خداييم استفاده كرده بودم سرش هوو آورده بودم امرو ز به من خيانت نمي كرد و صاف صاف توي چشمم نگاه نمي كرد و انكار نمي كرد .باز اگر رفته بود عاشق يكي شده بود كه سرش به تنش مي ارزيد دلم نمي سوخت . اي خاك بر سرت زن اي خاك رس بر سرت اي خاك كاهو بر سرت اين چه ناني بود كه خوردي نمك خوردي و نمك دان شكستي خاك بر سرت حاجي كلاهت را بگذار بالاتر بدبخت شدم. رفته

عاشق آن مردك نجس كافر ي كه سه تا زن دارد شده اي خاك بر سرت پري .آقاي قاضي من جرات ندارم از غذاي خانوم اگر سالي ماهي قدم رنجه كنند و پاي مباركشان را بگذارند توي آشپزخانه ايراد بگيرم . روزگارم را سياه مي كند اين قدر منت مي گذارد سرم كه روغن پريد توي چشمم دستم سوخت لباسم بو گرفت انگشتم سياه شد و خلاصه هزارو يك درد بي درمان مي گيرد براي يك نيمرو درست كردن اما همين آدم عاشق آن مرتيكه عياش و شكم باره مي شود كه يك جماعت زن را اسير خودش كرده روزي صدو بيست مدل غذا برايش بپزند تا زهر مار كند انوقت آقا يك قاشق چايخوري مي چشد بعد آن چشم هاي تنگ كور شده اش را ريز تر مي كند كه : خوشش نيامده بعد هم هزار تا زن را مي اندازد به جان هم تا گيس و گل هم را بكنند كه آقا ببيند از چه ختاقي خوشش مي آيد .مادر بدبخت من اگر به خانوم بگويد بالاي چشمت ابرو مادر شوهر است و حسود است و چشم ديدن عروس را ندارد و حالا مانده تا قدر خانوم را بفهمد ولي مردك شاه مملكت است بدون اجازه ننه اش تونبانش را نمي تواند بكشد بالا آنوقت پري خانوم دو تا چشم دارد دو تا چشم هم قرض مي كند و مي نشيند به تماشاي اين عجوزه گيس عاريه اي با لذت تماشايش مي كند كه چطور پشت هم حرم سراي پسر هوس بازش را رونق مي دهد . د همين ديگر اگر ننه ما هم از اين عرضه ها داشت و براي خانوم هوويي مي آورد كه هم طبيب بود و هم سر دسته آشپزها مادر همه يتيمان آنوقت دهان پري خانوم تخته مي شد . بعله خوب كردم من شكستم من تلوزيون را شكستم با كمال پررويي رفت توي اتاق بچه ها و تلويزيون را روشن كرد من هم رفتم كليد كنتور را زدم بعد كولي بازي در آورد و خوب شما بوديد چه مي كرديد من هم دست رويش بلند كردم بالاخره بايد مي فهميد آنقدر ها هم بي غيرت نيستم مردي گفتند زني گفتند .

ديگر پري بي پري من پري را نمي خواهم من زن خائن نمي خواهم مي روم زني مي گيرم كه 20 سال از پري جوانتر تا از غصه دق كند خاك بر سر بي لياقت برود توي همان مطبخ آن قوم كافر املت لاك پشت و سوپ حلزون و قرمه سبزي سوسك درست كند. همه اش زير سر اين رييس صدا و سيماست آخ اگر دستم بهش برسد .

.تازه گفتن ندارد ناموسم است هنوز.به خدا شرمم مي شود امروز همين امروز صبح جلوي دادگاه مي دانيد به من چي مي گويد : مي گويد خدا شفايت بدهد من كه از پادشاه خوشم نمي آمد من از افسر مين جان گو خوشم مي آمد . وقاحت را مي بينيد آقاي قاضي عاشق آن مرتيكه هيز شده كه از نظام و ارتش مملكت را ول كرده بود افتاده بود دنبال دختر بازي قصه اش را كه مي دانيد همان كه ..........................

خرداد 87

شناسنامه

adambarfi52 — Wed, 14 May 2008 19:47:46 GMT

صدای رادیو می پیچد توی ساختمان نیمه کاره:( من رای می دهم ... تو رای می دهی ..ما رای می دهیم ...با گچ روی دیوارمی نویسم :( من رای نمی دهم )و با خودم می گویم من بزرگ نمی شوم .

قهار آمده بود دم در .مادر گفت : این کیه ؟

پرده تور بوی خاک می داد خیلی وقت بود که مامان حال و حوصله خانه تکانی نداشت .پرده را کمی کنار کشیدم و لای پنجره را باز کردم .

_کارگر ساختمان روبرویی

از لای پنجره سوز سردی می آمد توی اتاق .خواستم ببندمش مامان گفت :گوش کن ببین با آقات چی کار داره .

گفتم معلوم نیست شاید آقا می خواد برج بسازه

شیرین مداد را که همه تنش پراز جای دندان های ریزش بود از دهانش در آورد و گفت :چه خوب آن وقت هر کداممان یک اتاق داریم.

مادر با حسرت به شیرین نگاه کردو پوزخند زد .

گفتم : شاید می خواهد برود پیششان کار کند .

مادر گفت : کی آقات ؟!آن هم عملگی .او اگر می خواست از این کارها کند که پشت میزاداره اش می نشست و من را بدبخت نمی کرد .

و بعد بی اختیار گوشه روسریش را گره زدو زیر لب گفت : یا عزیز زهرا با ز چه نقشه ای کشیده ؟

مجید می گوید :بابا تو هم چه نقشه هایی داری برفرض رای هم دادی رای من و توی جغله به چه کار می آید ؟ببین چقدر پول داری ؟بابات چه کاره است ؟رای به چه دردت می خورد ؟بیخود عزا گرفته ای .فکر کردی اگر رای بدهی بزرگ می شوی ؟نه جانم تا وقتی ته شهر نشستی و توی جیبت شپش ها عروسی دارند و بابایت .......

براق می شوم .نگاهش که به قیافه ام می افتد حرفش را می خورد و می گوید که منظوری نداشته است .

مامان خودش را می خورد .: خدا ذلیلت کند مرد که همه اش باید تن مارا بلرزانی .نصف شب کجا می روی ؟باز کجا بساط راه انداخته اید؟ خدا ان شاالله از زمین برت دارت من راحت شوم .

از توی هال صدای خش خش می آمد بابا رفت توی کوچه .بلند شدم و از پشت پرده نگاهش کردم .داشت با قهار پچ پچ می کرد.

-باز هم رفت ؟چیزی را نبرد؟

از این که مادر فهمیده بابا را می پایم خجالت کشیدم .گفتم : نمی دانم چرا خوابم نمی برد؟

مادر گفت : مگر خواب و خوراک گذاشته برایمان این مرد

رفتم توی رختخوابم دراز کشیدم .

مادر گفت :نفهمیدی چی برداشت؟

وپتو را کشید روی شیرین که پیراهنش را بالا زده بود و وعروسکش را که قنداق کرده بود چسبانده بود به سینه اش و همان طور خوابش برده بود.

گفتم :نه ظاهرا که چیزی دستش نبود.

بابا تا سه روز نیامد همه جا را دنبالش گشتیم همه سوراخ و سمبه هایی که امکان داشت پاتوق او و دوستانش باشد .اما نبود .

بعد آمد .سرحال و قبراق .یک پاکت میوه هم دستش بود.

مادر با تعحب نگاهش کرد:ناپرهیزی کردی

بابا خندید انگار دندانهایش زردتر شده بود و لبهاش کبودتر.و بعد دوباره رفت .

گفت می رود بندر.

مادر به شیرین می گوید : به خدا می آیم کبودت می کنم ها .چرا نمی فهمی باید حتما 16سالت بشود بعد رای بدهی .حالاانگار اگراین فسقله رای ندهد آسمان می تپد!

شیرین می گوید:پس چرا محسن رای بدهد؟

مادر می گوید: اولا که محسن 16 سالش شده بعدهم او باید شناسنامه اش مهر بخورد والا فکر می کنی چه فرقی به حال ما می کند.این پسره هم بیخود اصرار می کند کله اش بوی قرمه سبزی می دهد.

شیرین می گوید: پس کی قرمه سبزی درست می کنی ؟ حالا که نمی گذاری بروم رای بدهم باید برایم قرمه سبزی درست کنی .

مادر از توی اتاق داد می زند : از سر قبر بابام گوشت بیاورم؟

می گویم : بابا شب شد. الان وقتش تمام می شود آوردی شناسنامه لعنتی من را؟مجید دم در منتظر است .

مادر می گوید: یا قمر بنی هاشم

باکفش می دوم توی اتاق.

-چی شده

-مادر می زند توی سرش

-شناسنامه ها، هیچ کدامشان نیست .

می زند به سینه اش :الهی تیر غیب بخوری مرد.هه چقدر خرم که باورم شد ((می روم بندر کار کنم ))آره ارواح بابایت دیدی چه خاکی به سرم شد...

می نشینم جلوی در.

مجید می گوید حالا طوری نشده .چرا خودت را باخته ای ؟فدای سرت .المثنی می گیرید دفعه بعد رای می دهی .

جوابش را نمی دهم .باید تنهایم بگذارد .خودش می فهمد .می گوید : کاری نداری؟

می گویم :نه

می گوید: راستی معمار می گفت کارگر افغانی اش رفته کارگر جدید می خواهد اگر خواستی بروی پیشش بگو سفارشت را بکنم .

مجید که می رود خودم می روم سراغ معمار.

می گوید: این قهار نمی دانم چرا گم و گور شدیکهو؟ دست من را گذاشته توی حنا تو هم آگر می خواهی یکهو بزنی بروی، معامله مان نمی شود .محصل که نیستی؟

می گویم : مهم نیست شبانه می خوانم .

می گوید: خلاصه گفتم باشم ها فردا بهانه نیاوری که درس دارم .حالا برو برای خودت لباس کار بیاور .گفتی شناسنامه ات را چکار کردی ؟

می گویم : گم کردم .

می گوید: پس بگو پدرت بیاید

می گویم : رفته مسافرت

می گوید: ای بابا خوب بگو مادرت بیاید.

و بعد لبه سبیل های بلندو پهنش را می جود.و رادیوی کهنه ای را که از دیوار آویزان است می گیرد کنار گوشش

توی رادیو می خوانند :من رای می دهم تو رای می دهی ما رای می دهیم

آبان 81

دو تا بلیط

adambarfi52 — Fri, 18 Apr 2008 17:12:00 GMT

مرد بلیط های پاره شده را می ریزذ توی سطل مقابلش و باز مرا نگاه می کند . زیر لب چیزی می گوید .بلند می شود سطل را می گذارد زیر صندلی .

دهمین اتوبوس هم توی ایستگاه می ایستد ، اما آذر بین مسافرهایی که پیاده می شوند نیست .

مرد می آید جلوی سینما می ایستد و رد نگاه من را می گیرد بعد سرش را تکان می دهد و می گوید :

خانم فیلم شروع شده ها ، شما بفرماِید تو ، آقاتون که آمد می گویم که شما آمده اید .

خدا لعنت کند آذر ، آبرو برایم نگذاشته ای ! خانم سعیدی هم تا دو تا بلیط سینما را توی دستهایم دید گفت :

خبریه ؟

گفتم : " وا ، چه خبری ؟ "

و کارتابل را محکم گذاشتم توی بغلش

زیر لب گفت :" حالا چرا بهت برمی خوره ، من که نخواستم جار بزنم "

اصلا" تقصیر آقای احمدی بود . نمی دانم چرا درست همان موقع برادری اش گل کرده بود

این هم دو تا بلیط برای خواهر خوبم خانم یگانه

بلیط ها کم بود ، همه جلوی رفاه صف کشیده بودند تا بلیط سینما بگیرند . به هر نفر یک بلیط می رسید من هم فقط یک بلیط می خواستم اما نمی دانم چرا احمدی مسؤول رفاه احساس کرده بود باید جبران همه حمالی هایم را همان موقع بکند . آخر او عادت داشت هر روز توی سرویس اداره کارتش را بدهد من برایش بزنم تا ایشان با خیال راحت بروند و سر فرصت کله پاچه یا حلیم میل کنند . مسؤول حراست تا اسم دو تا بلیط را شنید نگاهی مشکوک به من انداخت و زیر لب گفت : استغفر الله ... فرشته که هنوز بابت اعتراضم به چقلی هایش پیش مدیر کل از من دلخور بود ، مقنعه اش را کشید جلوی صورتش و آهسته به ناهید گفت : " سر پیری و معرکه گیری ! "

امیدی مسؤول کارگزینی در حالی که تسبیحش را می چرخاند دستی به ریش سفیدش کشید و آهسته گفت : " خدایا شکرت ! من خیلی نگران این دختر بودم . "

و گرانمایه که ده سال پیش خواستگار من بود در جوابش گفت : " آن آدم دیوانه را باید دید که ... "

امیدی پرید توی حرفش " خجالت بکش آقا ! "

داشتم از خجالت آب می شدم . اما این که بار اولشان نبود دیگر به طعنه ها و متلک هایشان عادت کرده بودم . توی دلم گفتم ، از لج همه تان همین امروز می روم سینما ، با هر کس که دلم بخواهد . اما دماغ شما را می سوزانم . بعید نبود که زاغ سیاهم را چوب بزنند و بیایند سینما تا ببینند آن بخت برگشته کیست .

گوشی تلفن را برداشتم تا آن بخت برگشته را پیدا کنم .

شهناز وقتی گوشی را برداشت گفت : سعید مادر مرده برو اتاقت رو تمیز کن وگرنه می آم کبودت می کنم ها !

وقتی جریان سینما را برایش گفتم ، گفت : وای معصوم جان می بینی که من خودم فیلمم اصلا" نقش اولم نقشم عوض هم نمی شود نقش دائم کلفت را دارم . کلفت این مرتیکه و بچه هایش دیگر وقت دارم فیلم ببینم ؟ خوش به حالت معصوم زرنگی را تو کردی که هنرپیشه نشدی ما همه جوره خر شدیم ، می فهمی که ؟

و بعد قاه قاه خندید .

فربیا گفت : " می دانی که معصوم جان فرهاد آن قدر بد دل است که فکر می کند همه مردهای عالم مثل خودش هیزند . من فقط حق دارم با خودش بیرون بروم .

شیرین گفت : " وای خواهر من تو هنوز سر عقل نیامدی با من می خواهی بروی سینما شرمنده اما من امروز قرار دارم اتفاقا" می خواهیم برویم سینما این مورد جدید یک تکه جواهر است ماه ماه آدم با این ها میرود سینما خنگول جان . تو هنوز نتوانسته ای یکی را تور کنی از چی میترسی گرفتندت که فبها نگرفتندت هم خوش گذراندی ، نمی شود که هم شوهر نکرد هم غصه خورد نه بابا تو یکی آدم نمی شوی به هر حال شرمنده جای دیگر بود باهات می آمدم اما سینما نه ... "

مهتاب گفت : " این امتحان دکتری برای من وقت سر خاراندن نگذاشته به قول مامان قرار است زن مدرکم شوم می بینی این مامان من اصلا" من را درک نمی کند نمی داند این مردهای بی ظرفیت زن تحصیلکرده نمی خواهند کلفت می خواهند . "

هنگامه گفت : " ببین معصوم جان دلم نمی آید بدون امیر بیایم آخر طفلک عاشق فیلم است جای دیگر بود باهات می آمدم اما فیلم را باید با امیر ببینم نمی دانی معصوم چقدر این پسر با سواد است بعد از دیدن هر فیلمی ساعت ها تفسیرش می کند آخر می دانی که سینما خوانده یک چیزهایی از فیلم ها می گوید که اصلا" به عقل ما نمی رسد از من می شنوی برو زن یک آدم هنری شو همه چی را می فهمند تو هم که ماشاء الله خودت خانه داری مثل ما مجبور نیستی سرکوفت مامان و بابایت را بشنوی یا این که غرغر مادر شوهر را تحمل کنی .

فقط آذر کز کرده بود گوشه دفترچه تلفنم . یادم آمد که آذر چند بار گله کرده بود که چرا بهش زنگ نمی زنم بچه ها می گفتند تازگی ها نامزد کرده اما لابد هنوز خانه مادرش بود من و آذر همه دبیرستان و دانشگاه را با هم گذرانده بودیم و بعد هم 14 سال همکاری توی اداره تا این که آذر به یک واحد دیگر منتقل شد توی این یک سالی که آذر رفته بود یکی دو بار آمده بود خانه مان و بعد هم سر ختم مادر اما من آن قدر فکرم مشغول مادر بود و پا بند آلزایمر او شده بودم که حتی حوصله نداشتم زنگی بزنم و احوالش را بپرسم با خودم گفتم فرصت خوبی است برای جبران مافات لابد آذر خیلی خوشحال می شود .

آذر گفت : سلام

گفتم : چطوری عروس خانم ؟

گفت : لطفا" پس از شنیدن بوق پیغام خود را بگذارید

بوق مرده شور هر چی پیام گیر را ببرد هیچ وقت به هیچ پیام گیری جواب نمی دادم .

گوشی را گذاشتم . دلم نیامد دوباره شماره را گرفتم و گفتم : " چه غلط ها پولدار شدی نامزدت برایت از این تلفن ها خریده ، خانم پولدار ساعت چهار جلوی سینما صحرا منتظرتم ، دو تا بلیط گرفتم بریم فیلم ببینیم "

خانم فیلم تموم شد آقاتون نیومد ؟

بلیط ها را پاره می کنم باد تکه های بلیط را می برد توی جوی آب

إ إ خانم چرا بلیط ها را پاره کردی خوب لابد بنده خدا کاری براش پیش آمده ، خوب خودتان می رفتید حالا چرا عصبانی شدید ؟

مهر 81

مثل گل

adambarfi52 — Thu, 06 Mar 2008 10:56:17 GMT

توی حیاط دیگ های پلو بار گذاشته اند .بوی مرغ می آید من از مرغ بدم می آید ولی گفته اند ظهر ازچلوکبابی کباب هم می گیرند. مادر بزرگ کل می کشد . کل می کشد و می زند زیر گریه.زن ها جیغ می کشند .

مادر بزرگ به سینه اش می کوبد و می گوید: پس عروس کجاست ؟ رفته آرایشگاه ؟ اسفند دود کنید این چه قیافه ایه ؟ شما هم برید آرایشگاه لباس سیاه چرا پوشیدید ؟ شگون نداره ها . برید به خودتون برسید . دخترم توی آرایشگاه معطل نشه . برید همه تون به حساب من برید آرایشگاه . دخترم شده مثل ماه . هزار ماشاالله . چشمم کف پاش . چه عروسی شده

و بعد بشکن می زند . دست می زند کل می کشد و کمرش را می جنباند و می خواند :

عروس چقدر قشنگه امشب مبارکش باد

دایی ها از اتاق مردانه می ریزند توی حیاط زن ها گریه می کنند مامانم باز غش می کند .

دایی ها مادر بزرگ را می برند توی اتاق و شانه هایش را می مالند تا صدای هق هق اش تمام می شود . زن ها جلوی مامانم کبریت آتش می زنند . نکند می خواهند مامانم را هم بسوزانند درست مثل خاله .نه، مامان چشمهایش را باز می کند و جیغ می زند : حمیرااااااااااااااااااااا

خاله حمیرا مرده . یعنی نمرده . کشته شده . خاله حمیرا خیلی مهربان بود از مامانم هم مهربان تر بود .چون می گذاشت وقت تمبر هندی می خورم هسته هایش را تف کنم توی باغچه و همیشه هم من می توانستم هسته ها را دورتر بیندازم .

مثل مامان نیشگونم هم نمی گرفت . خاله حمیرا توی خیاطی، نه توی تولیدی کار می کرد یک عالمه لباس بچه می دوخت . خاله دلش می خواست 12 تا بچه بیاورد.

هیچ کس نمی داند چرا خاله را کشته اند همه خاله را دوست داشتند با هیچ کس دعوا نمی کرد . پس چرا باید بکشندش و بعد بسوزانند و بیندازندش تو ی جنگل؟

دایی نظام با آن موهای بلند و درهم که از در وارد می شود باز زنها جیغ می کشند .

مادر بزرگ کل می کشد . می پرد توی راهرو موهای سفیدش را می برد زیر روسری و به دایی نظام می گوید : به افتخار برادر بزرگ عروس

و کل می کشد.زن ها جیغ می کشند . آخر آدم که بمیرد عروس نمی شود که . به قول بابا این زنها هم بی عقلند ها.

دایی نظام می گوید : بیا مادر بیا که روسفید شدی .

و دست مادر بزرگ را می گیردو می برد توی اتاق مردانه . مردها بلند می شوند .

بابایم می گوید: برای شادی روح مرحومه فاتحه الصلوات

دایی خیلی خوشحال است . گریه نمی کند . ولی چشمهایش قرمز است . حتما دیشب تا صبح گریه کرده مثل دایی جواد .دایی نظام تند تند زیر لب فاتحه می خواند . لبهایش عین لبهای خاله حمیرا ند . وقتی درس می خواند و هی حرص می خورد و می گفت : هیچی نخوندم وای حالا چیکار کنم ؟ می افتم . خاک تو سرم .

و بعد هی ناخن هایش را می جوید.

مردها چشم دوخته اند به دهان دایی نظام . لبهای مادربزرگ می لرزد.وقتی به عکس خاله توی قاب نگاه می کند .

دایی یک ورق از توی جیب پیراهنش در می آورد

یکی از مردها می گوید : خدا رو شکر انگار قاتل پیدا شد.

بابا می گوید : به این زودی ؟!

دایی امیر زیر لب فحش می دهد . از آن فحش هایی که مردها توی خیابان به هم می دهند.

بابا به من اشاره می کند : پویا ..برو توی حیاط

می دانم که نمی تواند جلوی این همه آدم کتکم بزند .

می گویم : خوب حالا...

یکی از مردها می گوید : شاید هم وصیتنامه است آخر نور به قبرش ببارد اهل خدا پیغمبر بود .

بوی کباب می آید . لابد از کبابی آمده اند . دلم ضعف می رود .

دایی نظام ورقه را باز می کند . سینه اش را می دهد جلو سرفه می کند و می گوید : مطمئن بودم .

و به مادربزرگ نگاه می کند و می گوید:شیر این مادر را خورده بود

بعد بغضش می ترکد و با آستینش اشکهایش را پاک می کند و می گوید:رو سیاه نشدی مادر پزشک قانونی گفت مثل گل پاک بوده .

کاغذ دست به دست می شود توی دستهای بزرگ مردها

یکی می گوید : برای شادی روح پاک مرحومه صلوات

مادر بزرگ سر می خورد انگار کنار دیوار. می نشیند و چشمهایش می رود روی هم .